Marloes Morshuis

Gespot: Marloes Morshuis

www.marloesmorshuis.nl

 

Wat?

Het boek Borealis is vernoemd naar de Aurora Borealis, oftewel het noorderlicht. Het verhaal gaat over de Trias, die bestaat uit een paar volwassenen op leeftijd. Zij hebben altijd ontzettend veel geld en macht gehad. Desondanks, hebben zij spijt. Ze hadden hun macht namelijk moeten gebruiken om klimaatverandering tegen te gaan. De Trias vindt daarom dat zij de kinderen in de steek hebben gelaten. De Trias is er namelijk van overtuigd dat er spoedig een klimaatramp zal plaatsvinden. Daardoor bedenkt de Trias een soort ark van Noach – het kamp Borealis in Alaska. In het kamp is één kind van bijna ieder land veiliggesteld, zodat de mensheid net als de aarde zal overleven. In het kamp krijgen de honderdtachtig uitgekozen kinderen alle tools om de samenleving weer veilig op te bouwen. Borealis moet het geweten van de Trias schoonpoetsen. De dertienjarige kinderen hebben overigens niet voor het kamp gekozen: ze zijn ontvoerd en naar het kamp toegebracht. De Nederlandse hoofdpersoon, Joppe, is erg fel, want hij wil niet in het kamp blijven. Hij doet er alles aan om naar huis te kunnen gaan, maar dit is enorm lastig. De kinderen weten niet waar ze zijn en daarnaast worden ze constant bewaakt door de Crew. Tegen het einde van het verhaal gaat de lezer zich afvragen of de motivatie van die Trias wel zo zuiver is, want wat is hier eigenlijk aan de hand?

 

Hoe is het idee ontstaan?

Klimaatverandering gaat me aan het hart; er is ‘no planet B’. Ik ben geen donkergroene fanatiekeling die alles wil verbieden, maar ik vind dat doelen soms verkeerd worden gesteld. Wat is het doel van economische groei als je daar uiteindelijk de aarde mee uitput? Wat bereik je daarmee? We zijn allang voorbij de vraag of het klopt wat er over klimaatverandering wordt gezegd. In ons dagelijks bestaan worden kinderen door volwassenen verraden als het gaat om de bescherming van het klimaat. Zo loopt Nederland al jaren enorm achter als het gaat om maatregelen tegen klimaatverandering. Klimaatverandering gaat me aan het hart en daarom wilde ik een spannend boek die lading geven. Hier zoek ik altijd een balans in. Ik schrijf niet puur om een politieke boodschap te verspreiden of voor de recensies van volwassenen, maar vooral om een leuk en spannend boek te maken dat kinderen willen lezen. Tussendoor krijgt de lezer wel mee dat het verhaal er ook om gaat dat er te weinig tegen klimaatverandering wordt gedaan.

 

Het balanceren van het schrijfproces

Een half jaar lang ga je een soort van relatie met het boek aan. Je moet het boek kunnen vervloeken zonder dat je het kwijt wilt raken. Ik heb echt met mijn hoofd op het bureau zitten bonken, ‘waarom wil ik dit??!’. Continu is een deel van je hersenen bezig met het verhaal. Het boek vereist daarnaast veel evenwicht. Wil je het geloofwaardig maken wat de Trias doet, dan moet je het klimaatprobleem vet aanzetten vanuit hun optiek. Aan de andere kant moet het probleem ook geloofwaardig worden opgelost. Klimaatverandering is voor de lezer immers ook een reëel probleem. Er moeten net genoeg feiten uit de reële wereld verweven zijn met de verhaalwereld om het te laten kloppen. Tegelijkertijd is Borealis een fictief verhaal, waardoor het zo min mogelijk hindernissen moet hebben in het verhaal om het vloeiend te kunnen lezen. Zo probeer ik ruis uit het verhaal te halen om het geloofwaardig te maken. Tijdens het schrijven moet ik dus een oplossing zien te vinden, een complete balans, die recht doet aan alle factoren. Daarnaast heb ik geprobeerd het zo meeslepend mogelijk te schrijven, als een boek waar je helemaal in kunt duiken.

Het idee voor mijn beide boeken was liefde op het eerste gezicht. Het voelde meteen al zo vertrouwd. Je start met het idee en daarna ga je puzzelen: hoe ziet het eruit, wie zitten er in het verhaal, hoe verloopt het verhaal dan ongeveer. Ik leer de personages en het landschap steeds beter kennen. Ik moet het verhaal eerst voor mezelf visualiseren, maar daarnaast ook beeldend opschrijven zodat de lezer zich ook een beeld kan vormen. Ook daarin is het een kwestie van een balans zoeken. Het beeld dat ik heb, wil ik zo duidelijk mogelijk opschrijven zonder dat ik het helemaal uitspin. Er moet voldoende aan de verbeelding over worden gelaten. Zo blijft er ook iets voor de lezer om te onderzoeken.

Tijdens een relatie weet je ook niet hoe de relatie zal eindigen, je merkt gaandeweg welke kant het opgaat. Zo ook met het verhaal van het boek. Ik vond het boek erg moeilijk om los te laten, afgelopen winter waren we bijna een soort Siamese tweeling. Gelukkig is het liefdevol losgeweekt door de uitgever.

 

Wat heeft dit project je gebracht?

Als je iets geschreven hebt wat lukt, is dat heel bijzonder en bevredigend. Het is een lastig onderwerp, waarvoor ik mijn nek heb uitgestoken. Het is goed om me dat te blijven realiseren en dicht bij mijn innerlijke motivatie te blijven. Ik wilde dit graag schrijven, hoe het boek ontvangen wordt en wat andere mensen er verder mee doen, zien we daarna wel. Het is natuurlijk wel fantastisch als het boek lukt, als het goed wordt ontvangen door volwassenen én kinderen. Het is vreselijk leuk als kinderen enthousiast zijn over het boek en tot nu toe heb ik al veel enthousiaste reacties en mooie recensies ontvangen.

 

Wat kunnen we in de toekomst verwachten?

Als het ene boek uitkomt, ben ik alweer bezig met de volgende. De inspiratie ontstaat op de gekste plekken. Mijn goede voornemen is om mijn nieuwe verhaal in één notitieboekje vast te leggen in plaats van vijf. Ik heb nu al een stuk of drie, vier ideeën voor een volgend boek. Ik laat het even sudderen. Even bekijken welk idee ik het meest over nadenk, wat gaat groeien en steeds weer in mijn gedachten op zal duiken. We zullen zien welk verhaal er uiteindelijk uit mijn pen komt.

 

Meer informatie over Borealis? Kijk op:

www.marloesmorshuis.nl/schrijver/borealis/

 

Terug naar de rubriek Gespot